Nebeska država pravednih
Često se zna desiti da danas državu Izrael poredimo sa nacističkom Njemačkom. To je sasvim sigurno jedan neobjektivan stav koji proizilazi iz nemoći da se poduzme nešto protiv nasilja i terora koje ta zemlja već desetljećima čini protiv svojih susjeda. No pokušajmo analizirati o kakvom se tačno državnom uređenju radi u državi Jevreja. Prvo što možemo primjetiti je da se taj sistem ne može strpati u jednu kategoriju, daleko je od „konačnog rješenja“ nacističke Njemačke, gasnih komora, konc-logora za neistomišljenike, eugeničkih eksperimenata i stvaranja natčovjeka i slično. Ali ipak postoje neki aspekti koji su prožimali najmračnije državne tvorevine u ljudskoj istoriji a koje je jevrejska država preuzela i na taj način postala jedna jedinstvena proturječnost – demokratski rasizam/fašizam. Odnosno, država koja u svojoj srži sadrži sve ono čega se tzv. civilizovani svijet stidi, a koji opet sve to podržava u Izraelu.
Militarizam
Jedna od bitnih karakteristika Izraela je svakako militarizam kojeg su nonšalantno preuzeli od nacizma ili fašizma, ideja po kojoj jake nacije nastaju iz jakih vojski koje čuvaju red. Izrael je danas svakako najmilitantnija država na svijetu sa najdužim vojnim rokom za sve Jevreje i razvijanjem svih vrsta najmodernijeg naoružanja uz podršku zapadnih super-sila. Vojska je jednoreligiozna i nema zastupljenih drugih religija sem Druza.
Nacionalizam
Poput pan-germanizma postoji koncept pan-judaizma to jest svi Jevreji kao jedna monolitna cjelina u jedinstvenoj jednonacionalnoj državi pod jednom zastavom. Radi se na povratku Jevreja iz dijaspore u Izrael da bi se procenat Izrealaca povećao u odnosu na Palestince i time dao legitimitet otimačini zemlje.
Ekspanzionizam
Od osnivanja države Izrael prema planu UN-a po kojem je odlučeno da se Palestina dijeli na dva dijela, uvijek se na jevrejskoj strani smatralo da to nije dovoljno. Stalnim ratovanjem i otimanjem palestinske zemlje širi se jevrejski životni prostor po uzoru na nacististički „Drang nach Osten“ i objedinjuje se jevrejski „Lebensraum“. Proces koji nezaustavljivo ide i koji na svijetu prolazi bez reakcije ili nailazi na veoma mlaku kritiku. Također postoje sličnosti sa američkim kolonijalnim duhom za vrijeme otimanja zemlje od Indijanaca i stavljanja istih u rezervate. Poput američkih fortova grade se danas naselja u kojima žive najmilitantniji Jevreji naoružani do zuba koji povremeno masakriraju svoje arapske susjede.
Religija
Religiozna netrpeljivost je izrazito izražena ali ne možemo reći da je to od nekoga preuzeto jer je to osobina religija. Apologetizam za sva zla djela države nalazi gorivo u starom testamentu i propagira se sudbina jevrejskog naroda da vladaju obećanom zemljom i nad inferiornim susjedima. Svakako se trebamo osvrnuti i na istorijske aspekte današnjih sukoba koji su opet religiozno obojeni. Svaki rat Izraela sa Palestincima nije ništa drugo do repriza dvoboja Davida i Golijata uz razliku da su uloge danas zamijenjene, što naravno malo ko na zapadu želi priznati, a i sami Jevreji smatraju da su oni tu opet potčinjeni.
Vansudsko kažnjavanje
Država Izrael prema Ustavu nema smrtnu kaznu. No ta činjenica se zaobilazi proizvoljnim vansudskim smaknućima Palestinaca za koje se smatra da su simpatizeri neke militantne frakcije ili pak ne. Te poslove obavlja izraelska vojska svakodnevno bez bojazni da bi mogli biti optuženi za ratni zločin, jer je po svemu sudeći Izrael u očima civilizovanog zapada iznad svakog zakona.
Proizvoljnja hapšenja i otmice
Država Izrael se ne zamara sa takvim glupostima i sitnicama kao što su dokazi ili sudski procesi. Palestinci se hapse bez osobitog razloga i redovito se maltretiraju u prepunim zatvorima. Prilikom hapšenja se vodi računa da taj događaj bude maksimalno traumatizirajući za porodice uhapšenih uz mnogo pucnjave, galame i nasilja. Nerijetko se prijeti djeci i ženama ili bivaju ubijeni. Taktika koja ima sličnosti sa južnoameričkim eskadronima smrti, sa ciljem teroriziranja civila i stvaranja napete situacije da bi se pojačala kontrola.
Segregacija
Podjeljenost na vladajuću rasu (ili u ovom slučaju religiju) i na građane drugog reda. Nejevrejsko stanovništvo se stavlja u rezervate ili getoe koje opkoljava izraelska vojska. Za nejevreje je rezervisana neplodna i neproduktivna zemlja u kojoj se redovito uništava infrastruktura (voda, struja, kanalizacija) sa ciljem onemogućavanja normalnog života palestinskog stanovništva. Veoma slično južnoafričkim bantustanima ili nacističkim getoima.
Uz to je vezana i migracija radnika gdje je određenim Palestincima omogućeno da rade na imanjima Jevreja uz specijalne propusnice. Svaki dan oni odlaze na posao iz svojih rezervata i na kraju dana se vraćaju kući. Ili ne, u zavisnosti od toga da li je vojska odlučila da prenoće na nekom check pointu. Praksa preuzeta iz južnoafričkog tretmana crnaca u vrijeme aparthejda.
Prisilna preseljenja
Palestinci koji posjeduju imanja se nezvaničnim terorom od strane jevrejskih doseljenika ili zvaničnim restrikcijama i pritiscima od strane države motivišu da ostave svoje posjede. Ukoliko to ne uspije, šalje se vojska sa tenkovima koja uništava kuće tih ljudi pod nekom optužbom a sa ciljem dalje ekspanzije jevrejskih naselja. Optužbe su najčešće fingirane i bez ikakvih dokaza ali to je svejedno jer se Palestinci svakako nemaju kome žaliti. Ne postoji neka instanca koja bi zaštitila prava nejevreja u jevrejskoj državi – ideja navedenog ben Guriona koji je od početka definisao da će Izrael biti država za Jevreje koji će imati prava. Nejevreji se ne spominju pa stoga njihova prava nisu tema.
Šta možemo reći na kraju? Kakva definicija može objediniti ove faktore? Teško je reći. Ali primjeti se da je država Izrael uređena kao zemlja nejednakosti i neravnopravnosti. Država koja smatra da se ljudi ne rađaju jednaki, što je u praksi i tačno. Država koja smatra da neka ljudska bića manje vrijede od drugih. Država koja je čitav jedan narod stavio van zakona i pravde. Država koja Palestince posmatra van Povelje o pravima čovjeka i koja im je ukinula pravo da se rađaju slobodni i da budu slobodni, da budu jednaki, da žive u dostojanstvu, da žive, da imaju osobnu sigurnost, da ne smiju biti mučeni, da ne smiju biti ponižavani, da budu jednaki pred zakonom, da ne budu samovoljno hapšeni, da ne budu samovoljno zatvarani, da ne budu samovoljno proganjani, da imaju slobodu kretanja, da imaju pravo na slobodu misli, da imaju pravo na slobodu savjesti i na slobodu vjere, da imaju pravo na ostvarivanje socijalnih i ekonomskih prava, da imaju pravo na rad, da imaju pravo na životni standard primjeren zdravlju i dobrobiti, da imaju pravo na obrazovanje...
